Wyjście

Jansson w milczeniu zakładał skafander. Pomagająca mu Naoko Yamashita też nic nie mówiła, zajęta zapinaniem kolejnych złącz i podłączaniem przewodów. Czysta rutyna. Każdy ruch krótki i precyzyjny, zero miejsca na miotanie się po śluzie w poszukiwaniu tej lub innej części nieporęcznego ubioru.

Horror… horror…

Czytam sobie w międzyczasie antologię opowiadań grozy. Czytam i czytam i jakoś się nie boję. Zastanawiam się, czy to ja już się tak znieczuliłem na pisany horror, czy zwyczajnie te opowiadania są pozbawione tego dreszczyku, napięcia i klimatu, który zapamiętałem z dawnych lat, kiedy zaczytywałem się horrorami. Mogę też zrzucić wszystko na Marka Huberatha, po lekturze którego trudno mówić o przejmujących horrorach. Co ciekawe, ani “Kara Większa”, ani “Gniazdo światów” czy “Wrócieeś Sneogg, wiedziaam” nie są horrorami, a przecież przerażają. Tak dogłębnie.

Sam też lubiłem swego czasu naskrobać jakąś popłuczynkę z gatunku szeroko rozumianej grozy i czasem nawet ludziom się podobały moje wypociny. Teraz też mnie naszło. Ale pewnie mi nie wyszło, zresztą poniżej możecie sobie poczytać i jak chcecie to skomentować. Dobre? Pewnie średnio

Labirynt

W całkowitej ciemności wszystko słychać lepiej. Szum krwi w uszach, szelest śmieci walających się po podłodze. Odgłos spadających z sufitu kropel brzmi jak wystrzał. Z każdym trzaskiem tynku odpadłego pod przyciśniętą do zmurszałej ściany ręką, serce zaczyna bić szybciej, adrenalina wali żyłami, mięśnie tężeją w oczekiwaniu na atak. Ale znowu nic się nie dzieje, a ty nadal po omacku przesuwasz się do przodu. Byle tylko się wydostać, byle uciec. Nie możesz biec, krew ściekająca na twarz, spuchnięta warga i przebita dłoń wyraźnie o tym świadczą. Nie da się biec po ciemku, w obcym rozpadającym się budynku, pełnym śmieci, gruzu, szkieł i wystających prętów. Zostało tylko pełznąć wzdłuż ściany i liczyć, że znajdzie się wyjście. Że budynek nie jest piętrowy i korytarz nie skończy się nagle niezabezpieczonym szybem, lub dziurą, przez którą polecisz, wiele pięter w dół, by spotkać śmierć na samym dnie. Wreszcie resztki, nadziei, że nie dopadnie cię wcześniej i nie skończysz jako rozszarpany kawał gnijącego ścierwa jak to, o które potknąłeś się dwa zakręty temu.

W tej chwili nie ma znaczenia, jak się tu znalazłeś. Dlaczego tu jesteś, kto cię tu umieścił i gdzie właściwie jesteś. Nie ma znaczenia, dlaczego nie ma nawet krztyny światła, ani jednego okna. Najważniejsze, to dotrzeć do wyjścia. O ile w ogóle stąd jest jakieś wyjście, ale tej myśli nie możesz dopuścić do umysłu, bo inaczej zostanie ci tylko położyć się na pokruszonej posadzce i czekać, aż przyjdzie. Jest wyjście! Musi być! Wiesz to, więc przesz naprzód, starając się za wszelką cenę uspokoić oddech i powstrzymać dygot całego ciała.

Trzask! Za tobą. Oglądasz się w stronę, z której doszedł dźwięk, usiłując przeniknąć absolutną czerń i instynktownie kulisz.

Zaraz się pojawi.

To koniec, już po tobie.

Serce przyspiesza, oddech staje się płytki, szum w uszach narasta, po plecach cieknie pot.

Nie.

Jeszcze nie teraz, jeszcze możesz się wydostać. Wstajesz i znów przyciskasz dłoń do ściany i suniesz naprzód nasłuchując.

Pod palcami czujesz obtłuczony kant. Zakręt. Trzymać się lewej ściany, lewej ściany. Cały czas trzymać się lewej ściany. Jeśli będziesz się trzymał lewej ściany wreszcie się wydostaniesz, bo z każdego labiryntu tak się da wyjść. Ręka sunie po osypującym się tynku i natrafia na coś mokrego i zimnego. To coś się wije. Cofasz się z krzykiem. Potykasz się o rozrzucone na podłodze śmieci, głowa uderza o ścianę, przez chwilę wydaje się być jasno. Potem nic nie czujesz.

Nie potrafisz stwierdzić, czy nadal śpisz, czy już się ocknąłeś. Czerń jest taka sama. Wydaje ci się, że oczy masz otwarte i że czujesz zapyloną, twardą posadzkę pod sobą. W głowie ci dzwoni od uderzenia. Próbujesz ruszyć ręką, ale ból wyrywa ci z płuc zduszony krzyk. Zaciskasz zęby i próbujesz wstać. Ból jest nie do wytrzymania, w przedramieniu czujesz coś dziwnego. Musiałeś nadziać się na coś upadając. Grunt, że żyjesz. Jeszcze cię nie dopadło. To znak, że ciągle masz szansę się wydostać. Obmacujesz przebitą rękę zdrową dłonią. Pręt, żebrowany. Cud, że nie rozerwał tętnicy i poszedł daleko od kości. Cały twój pobyt tutaj, składa się z cudów. Może sam Bóg nad tobą czuwa.

Zaciskasz zęby i powoli zdejmujesz przebitą rękę z pręta jednocześnie powstrzymując krzyk. Gdy schodzi, siadasz na posadzce ciężko dysząc. Mimo bólu zmuszasz się, żeby wstać i uspokoić oddech. Wsłuchujesz się w odgłosy dochodzące z atramentowej czerni. Cisza, odgłos spadającej kropli, cisza.

Wyciągasz rękę w bok i próbujesz namacać ścianę. Z prawej strony słyszysz chrzęst. Jakby ktoś nadepnął na pokruszony beton. Cichy syk-świst-syk-bulgot. Chłodny powiew śmierdzącego powietrza. Syk-świst-syk. Chrzęst kamieni.

Znowu czujesz adrenalinę napływającą do żył. Mięśnie spinają się do ucieczki, zapominasz o bólu i ranie w przedramieniu. Cofasz się i dotykasz chłodnego muru. Cofasz się o krok. Znowu podmuch, nieco silniejszy. Syk-świst-bulgot-syk. Coś jakby pomruk. Znowu chrzęst. Jakby ostrożne kroki po nieznanym gruncie.
Uciekać. Instynkt wrzeszczy, żęby czym prędzej uciekać, jak najdalej od śmierdzącego oddechu, od dźwięków zwiastujących niebezpieczeństwo.

Mlask. Świst-pomruk-syk.

Mimo wszystko stoisz nadal w miejscu. Zastanawiasz się, czy widzi w ciemnościach? Chyba nie, skoro porusza się tak powoli i ostrożnie. Może cię nie zauważy, jeśli będziesz cicho. Bardzo cicho. Jeśli skulisz się w jakimś kącie, zminimalizujesz, to przejdzie obok, odejdzie, pójdzie dalej.
Jednocześnie ciało wrzeszczy na ciebie każdym nerwem. Uciekaj głupcze! Odwróć się i biegnij! To twoja jedyna szansa.

Cofasz się o krok i przytulasz do ściany. Gruz pod twoją stopą chrzęści przeraźliwie głośno, po czym zalega cisza. Syczące dźwięki milkną tak jak odgłosy ostrożnego stąpania. Słyszysz już tylko łomot swojego serca, a jednocześnie zdajesz sobie sprawę, że to koniec. Nie masz już czasu zastanowić się, jakim cudem porusza się w ciemności tak szybko.

Jerzy

No cóż, jedna historia czeka na dokończenie, to może wrzucę inną, również niedokończoną i zrobię z tego blogaska muzeum opowiadań niedokończonych? Tak czy siak, wrzucam opowiadanie, które nie miało tytułu, a które roboczo nazwałem "Jerzy". Może kiedyś dokończę, choć pewnie wszyscy się już domyślają kto jest kim i jak to się skończy. Bez dalszego pitu pitu, chętniaków zapraszam do lektury.

Odprawa

Większość załogi, na czele z kapitanem, zajęła już swoje miejsca w mesie. Wszyscy zawzięcie klikali jeszcze w klawiatury wysuniętych z blatu terminali. Collins klapnął na fotel obok dowódcy, chwilę później przyszedł Jansson. Równo o drugiej, kapitan przeniósł wzrok z ekranu komputera na załogę.

Nawigator

Collins siedział i bez entuzjazmu przeżuwał swoją rację polową. Smakowała niczym rozmoknięta na papkę tektura, ale ponoć była pożywna, pełna protein, witamin, białka, błonnika i wszystkiego, co dowództwo floty uznało za zdrowe. Niestety ktoś akceptujący zapomniał, że można było dodać do tego choć trochę jakiegoś smaku, albo było to znowu niezgodne z jakąś megadyrektywą, chroniącą diabli wiedzą jaką grupę wyznaniową przed dyskryminacją na przykład przez dodanie soli i odrobiny jakiegoś sztucznego aromatu. Obok porcji leżał energobaton, tym razem dla odmiany przesłodzona do mdłości kostka szaroburej substancji o konsystencji plasteliny, mająca dostarczyć niezbędnej do pracy energii.

Mesa

Nie wiem dlaczego wracam do tych wydarzeń. Przecież w moim wieku już więcej się nie pamięta, niż pamięta, a mimo dziur w mózgu poczynionych przez starość niektóre wydarzenia zostaną ze mną chyba do samego końca. Oby przyszedł jak najszybciej, bo nie wiem, czy dam radę wytrzymać z własnymi wspomnieniami. Najgorsze jest to, że gdy próbuję sobie coś przypomnieć dokładniej, to wszystko spowija mgła. Zostają fragmenty, strzępy, pojedyńcze obrazy, dźwięki, słowa, zdania urwane w połowie, zdania pomyślane… Krzyk… Wszystko wraca przeraźliwie jasno dopiero w nocy, gdy usiłuję zasnąć. Zalewa mnie fala myśli o tych kilku tygodniach sprzed ponad czterdziestu lat. To wszystko wraca i zamiast zasłużonego wypoczynku po całym dniu gapienia się  holo (co innego zostało nam, starym dziadom?), zrywam się z łóżka z krzykiem i płaczem, tylko po to, żeby znowu odkryć mgłę, która momentalnie okrywa to, co wyrwało mnie ze snu. I znowu, choćbym nie wiem jak się starał, będę pamiętał tylko fragmenty, kawałki, odłupane z całości kamyki przetaczające się po mojej zramolałej głowie. I strach. To pamiętam bardzo dokładnie. To nigdy mnie już chyba nie opuści. Lęk, strach, przerażenie, mój towarzysz od czterdziestu lat z okładem, który nie pozwoli naprawdę zapomnieć. Do śmierci będzie mi towarzyszył i budził w nocy, a pielęgniarze z domu opieki będą musieli mi dawać mocne środki nasenne, żebym znów zasnął, tym razem narkotycznym snem bez marzeń, ale i bez odpoczynku. Może jeśli spiszę teraz to, co pamiętam, co kołacze się mi gdzieś w resztkach zwojów szarej tkanki, jakie zostały mi jeszcze w tym wieku, może wtedy lęk sobie pójdzie? Może przestanie czaić się pod skórą, jak jakiś jad wypełniający naczynka włosowate, gotów w odpowiednim momencie ruszyć w górę żył i tętnic, do serca, by stamtąd rozpełznąć się po całym ciele, dotrzeć do mózgu i zniszczyć to co zostało? Może wreszcie zasnę… Może wtedy będzie to ostatni sen i będę wolny.

Wejście

Postękując i próbując z każdym krokiem rozruszać zastałe stawy, Collins podszedł do rzędu szafek i otworzył tę oznakowaną jego nazwiskiem. Powoli się rozebrał, wrzucając ubrania na sam dół, wyjął czystą bieliznę oraz ręcznik i powlókł się w stronę pryszniców.  Sala natrysków była oświetlona nieco mocniej.  Wsunął się do najbliższej kabiny, zawiesił ręcznik i wszedł do brodzika. Szybko się namoczył i natychmiast zamknął zawór. Nigdy nie rozumiał sensu reżimu wody na statkach tej klasy. Przecież i tak wszystkie ścieki, łącznie z moczem i kałem były przerabiane, a każda kropla wilgoci odzyskiwana. Całość krążyła w obiegu zamkniętym, a filtry i przewody były zrobione z materiałów tak dobranych, by utrata wody nie przekroczyła około stu mililitrów dziennie. A jednak procedura zostaje procedurą.

Otwarcie

Światła statku zaczęły się jarzyć. Na początku tylko trochę, by po kilku minutach rozgrzewania żarników, zaświecić połową swojej nominalnej mocy. Temperatura korytarzy powoli podnosiła się, posłuszna programowi wybudzania. Ciszę pustych przejść mąciło jedynie tykanie rozszerzających się od ciepła fragmentów kadłuba.

Lampy komory hibernatora świeciły jeszcze słabiej. Komputer dobrał poziom oświetlenia poszczególnych pomieszczeń, żeby jak najbardziej ułatwić adaptację obudzonej po dwuletnim śnie załogi. Monitory przy kojach mrugały w niemal całkowitej ciemności uspokajającą zielenią. Zamknięci w stalowych sarkofagach ludzie żyli i wszystko odbywało się zgodnie z procedurami.

Jasność pomieszczenia zwiększyła się nieznacznie, a górne płyty komór hibernacyjnych wsunęły się z sykiem w korpus urządzenia. Kilka chwil później, z jednego z nich dało się słyszeć ciche westchnienie.

Collins powoli usiadł krzywiąc się i postękując. Bolały go mięśnie i kości. Na próbę poruszył językiem i skrzywił się czując w ustach ohydny smak. Powoli otworzył oczy, przygotowany na ból, jednak w pomieszczeniu panował przyjemny półmrok. Ziewnął rozdzierająco i spróbował się przeciągnąć, jednak natychmiast przerwał wydając stłumiony jęk.

– Ja pierdolę… — dobiegło go gdzieś z boku. — Nie będzie odleżyn, co? W hibernacji nie ma prawa być odleżyn. Taaa… To czemu, kurwa, czuję się jakbym dwa lata leżał rozciągnięty na desce?

Jansson jak zawsze zaczął od marudzenia. Gdyby kiedyś było inaczej, pomyślał Collins, trzeba byłoby zacząć się martwić.

Krzywiąc się, Collins spuścił nogi na podłogę i sięgnął po pojemnik z izotonikiem. Pociągnał łyk.

– Jeeezu, co za gówno. Czy mi się tylko wydaje, czy z rejsu na rejs ta nafta jest coraz gorsza? Przysiągłbym…

– To nie napój jest gorszy, Jansson, tylko twój język gnije od gadania głupot. — Głos kapitana przerwał tyradę astronauty. Ludzie widzący Scotta Pulasky’ego pierwszy raz zwykle nie mogli uwierzyć, że ten człowiek ma już prawie pięćdziesiąt lat. Wysoki, dobrze umięśniony, jednak jeszcze nie tyle, żeby wyglądać jak napakowany koksem kulturysta. O jego wieku świadczyły tylko pojedyńcze siwe włosy w krótko przyciętej, hebanowej czuprynie. Pociągłą, przystojną twarz, na którą nawet w tym wieku leciały panienki, zdobił prosty nos i błyszczące inteligencją oczy, których wykrój sugerował naleciałości azjatyckie. Te oczy… Gdy kapitan na niego patrzył, Collins zawsze miał wrażenie, że dowódca widzi nie tylko jego, ale patrzy mu prosto w duszę, widząc każdą skazę, każde kłamstwo i wymówkę, jaką mógłby przygotowywać sobie w głowie podwładny.

Collins otrząsnął się ze swoich myśli. Łyknął jeszcze gęstego, przypominającego w smaku rozmokniętą tekturę (przynajmniej tak to zawsze odbierał Collins), płynu i wstał. Podłoga przyjemnie grzała w stopy.

– Dobra panie i panowie astronauci — powiedział kapitan. — Wyspali się wszyscy, to teraz ruszać tyłki i pod prysznic. Za dwie godziny wszyscy na stanowiskach. Odprawa o 14.00. Ruchy ludzie, ruchy!