Ale powieść nadal wyśmienita i gorąco polecam.

W przypadku pierwszej odbijam się od poetyki autora, od stworzonej w jego wyobraźni wizji. Czytając tę powieść, niejednokrotnie odkrywałem, że mózg potrafił mi się zawiesić na opisie jakiegoś wydarzenia lub zjawiska. Językowi Żwikiewicza nie sposób odmówić swoistego piękna, jednak metafory jakie stosuje potrafią przyprawić mnie o ból głowy. Moja wyobraźnia nie nadąża za autorem ze smutkiem odkrywam, że umysł automatycznie przeskakuje pewne fragmenty tekstu.

Taki sam efekt zresztą, choć z innych przyczyn wynikły, mam przy lekturze „Dialogów”. Tu z kolei nagromadzenie specjalistycznych terminów, czy rozważania z dziedzin, które niekoniecznie leżą w spektrum moich bezpośrednich zainteresowań powoduje, że wzrok prześlizguje się nad całymi fragmentami tekstu, wymuszając konieczność wielokrotnego czytania niektórych części celem faktycznego zrozumienia. W tym przypadku nie jest to oczywiście dziwne, jako że przynajmniej część „Dialogów” stanowią teksty przygotowane np na konferencję zorganizowaną przez PAN, bądź drukowane w „Studiach filozoficznych”, innymi słowy skierowane do specjalistów.

Tak czy owak, obie książki są zaczęte, ale jako że trudne (i nie wiem, czy na mój mózg nie za trudne) to nie wiem, kiedy będą skończone.

Niestety dzięcioł był zbyt czujny i nie udało mi się go złapać w obiektyw. Do korekty kolorystycznej, kadrowania i skalowania użyty był GIMP.

Dla zmiany klimatu (i na bazie radosnego oczekiwania na polskie wydanie) postanowiłem więc dokończyć sobie ryfciarską trylogię Petera Wattsa (jak już pisałem, dostępną na stronie autora w oryginale na licencji CC). To co lubię u Wattsa, to niesamowici bohaterowie. Zarówno w Starfish, jak i w wydanym u nas „Ślepowidzeniu” nie ma czegoś takiego jak bohater „zwykły”. Postacie ciągnące te książki są inne, dziwne, nieszablonowe. To wyrzutki, osoby których nie da się podciągnąć pod kategorię „normalne”. Watts  pokazuje jednak, że ludzie ci, w „normalnym społeczeństwie” wywaleni poza margines, są tak naprawdę tacy sami jak my, a nawet niejednokrotnie lepsi. A nawet jeśli nie, to w jego powieściach zdecydowanie bardziej ciekawi. Szkoda tylko że mój langłydż podrdzewiał.

Hamilton jak na razie nie ma takiej siły. Jest to dobra książka, ale jakoś nie wzbudza we mnie takich emocji jak Diuna. Ale w sumie jeszcze jej nie skończyłem.

A może to tylko moje wewnętrzne dziecko daje się za każdym razem ponieść zakamuflowanej w powieści o Arrakis baśni? A gdy tej baśni, opowieści o walecznych rycerzach, szlachetnych książętach, podłych despotach, zabraknie to samo dziecko czuje się niezaspokojone? A może po prostu Diuna to zwyczajnie lepsza książka?

Obie książki mają po jednym denerwującym momencie, dokładnie na styku zawartych w nim części, kiedy północ przechodzi w południe, a wschód zamienia się w zachód. Autor zrobił owe przejścia w sposób, który mnie, czytelnika emocjonalnego, który związuje się z bohaterami czytanej książki irytuje niepomiernie. Najpierw przez pół książki mnie wprowadza, pokazuje mi bohaterów, ja ich poznaję, zaczynam lubić, zaczynam chcieć więcej ich przygód i wtedy autor wyskakuje i słowami Johna Cleese’a

zmienia scenerię, bohaterów i wszystko. W drugim tomie widać to szczególnie, oto bohaterowie już dobrze znani, dostają zadanie, nowe, świeże, zaczyna się kolejne zadanie, przewracam kartkę, żeby zobaczyć co dalej? Dlaczego? Jak? Kiedy? i w mózgu automatycznie słyszę głos Autora „A teraz coś z zupełnie innej beczki”. W tym momencie na autora lądują wiadra mentalnych pomyj za takie urwanie historii. Oczywiście wszystko jest zrozumiałe, w końcu nie wiadomo ile ta książka musiałaby mieć tomów, żeby wszystko ładnie pozbierać i pozamykać wątki, ale jednak bardzo mi było smutno opuszczać najpierw świat Górskiej Straży, a potem członków Czardaanu Laskolnyka. Przywiązałem się do tych bohaterów i zwyczajnie było mi smutno.

A teraz coś z zupełnie innej beczki…

Trylogia „Yggdrasil” Wawrzyńca Podrzuckiego to z kolei nieco inny typ książek. Tu mamy do czynienia z porządnie zrobionym SF, gdzie bohaterowie i ich przygody są jakby na drugim planie, bo na pierwszy wysnuwa świat. A jest to świat wykreowany z rozmachem. Autor przyłożył się i przemyślał solidnie podstawy swoich powieści i co ważniejsze, nie przedstawia tylko wycinka swojego uniwersum (choć na nim się przede wszystkim skupia), ale we fragmentach przedstawia nam jego całość, łącznie z historią. Kurdęs… znowu muszę chwalić i nie wiem jak… Zdecydowanie łatwiej pisze się o książkach złych… Szkoda, że ostatnio żadnej nie przeczytałem…

No dobra, a teraz człowiek z magnetofonem w nosie:

<Attention! Spoiler alert!!!>

Na fali dyskusji publicznej o etyczności hodowli klonów bez głowy jako magazynów organów do transplantacji, z “Wyspy” można było zrobić naprawdę poruszający obraz. Obraz, który zrobi widzowi emocjonalne kuku i zamieni go w galaretkę smutku i przygnębienia. Niektóre sceny z filmu, jak chociażby scena śmierci Limy Jeden Alfa  pokazują, czy Starkweathera Dwa Delta, jak niewiele brakowało do tego, by był to film, który zapadłby w pamięć.

Niestety wszystko rozmywa się w wybuchach, strzelaninach i pościgach, przywalonych najcięższym kalibrem product placementu. Dodatkowo wszystko sklecone tak, że kołek na którym zawieszamy logikę podczas oglądania trzeszczy by wreszcie złamać się z wielkim hukiem (niech ktoś mi sensownie wytłumaczy co w świecie gdzie od lat pociągi jeżdżą na poduszce magnetycznej, robi ciężarówka pełna zestawów kołowych do wagonów i kto programował kierowcę/komputer nią sterujący, że gubiąc tak kłopotliwy towar ciężarówka owa nie staje, żeby chociaż sprawdzić WTF się dzieje???). Oczywiście problem polega też na tym, że gdyby zachować wszelkie rygory logiki i sensu, to głównym bohaterom w życiu nie udałoby się wydostać z ośrodka, ewentualnie zostaliby zdjęci w pięć minut po jego opuszczeniu.

Innymi słowy wielka, wielka szkoda, bo zamiast poruszającego filmu, w którym co najwyżej od czasu do czasu uśmiechnęlibyśmy się do lekkiego nagięcia sensowności wydarzeń, dostajemy kilka mocnych scen, przeplatanych serią facepalmów, których echo niesie się naprawdę bardzo daleko.